Belangrijkste les: social media heeft een plan nodig. Wat wil je bereiken? Hoe wil je dat bereiken? En hoe ga je je meten of je je doelen haalt? Dat zijn de vragen die je als nieuwsorganisatie moet stellen. Nu is het nog veel te vaak zo dat nieuwsorganisaties dingen op social media gaan doen ‘omdat het moet’ of dat individuele medewerkers hun eigen plan gaan trekken. Een strategie is van wezenlijk belang en social media is inmiddels in een stadium beland, waarbij je niet kunt blijven aanklooien.

Een ander belangrijke les is: benadruk de sociale kant. Dus geen geautomatiseerde uitkoppelingen op Twitter, maar mensen die daadwerkelijk tweets versturen en die ook de conversatie aangaan. Het inzetten van gezichten als nieuwslezers en verslaggevers daarbij werkt erg goed.

Een goed voorbeeld van hoe je met social media zou kunnen omgaan als nieuwsorganisatie is hoe NPR in de VS het doet. Kings werkt nu zelf tijdelijk bij de nieuwsredactie van Metro Radio, waar de nieuwsredactie inmiddels erg actief is op Twitter. Een ander mooi voorbeeld waar Kings mee aankwam is hoe Channel 4 News zijn Twitter-account vult. Meer leesvoer nodig? Justing Kings heeft een Delicious-account met heel veel voorbeelden en artikelen over het gebruik van social media binnen nieuwsorganisaties.

Sinds maart heb ik een Sonos Zoneplayer in huis, sinds twee maanden heb ik er ook een S5 bij. De muziek komt vanaf mijn NAS en ik kan het bedienen vanaf mijn Mac, iPhone of iPad. Ik kan op verschillende plekken naar hetzelfde luisteren of naar iets anders en ik ben niet beperkt tot mijn eigen muziekdatabase. Een keur aan radiostations is opgenomen in het systeem en ook allerlei online muziekdiensten worden ondersteund. En daar komt weer iets nieuws bij, zo is gisteren bekend gemaakt.

Sonos gaat namelijk Spotify ondersteunen. Voor mij een droom die uitkomt, want dat betekent dat ik voor 10 euro per maand bijna alle muziek van de wereld kan beluisteren! In hoge kwaliteit gestreamed vanaf het internet en dat zonder een pc aan te hebben staan. Dat gaat je met Apple’s Airplay voorlopig niet lukken.

En alsof dat nog niet genoeg is, komt Sonos dit najaar ook nog met een iPad-applicatie. Sonos wordt daarmee nog makkelijker te bedienen.

Ondanks dat ik niets anders wil dan Sonos, ben ik wel benieuwd hoe Apple Airplay zich ontwikkeld. Het gaat momenteel alleen werken op een aantal systemen van gesloten partners en voor video enkel op Apple TV. Ook is datgene wat je streamt beperkt tot datgene wat er in je iTunes zit. Hopelijk gaat Apple dit model verder openen zodat ook derden makkelijk toegang kunnen krijgen tot Airplay. Voorlopig blijft dat een droom.

Het kloppende hard van Mooie Radio is het weblog waarop niet alleen Thomas en Job Jan stukjes plaatsen, maar ook heel veel andere mensen. Zelf zal ik ook regelmatig met de wereld delen wat ik Mooie Radio vind. Verder zitten Mooie Radio op Twitter (#mooieradio), Facebook, Hyves, LinkedIn en komende woensdag is de eerste real life borrel. Gewoon informeel praten over mooie radio (of de voortgang van de formatie, indien gewenst).

Mooie Radio is nog jong, maar krijgt nu al heel veel positieve reacties. En terecht, want het is mooi.

Waar ik op mijn Sonos en iPod enkel een digitale kopie van mijn platenkast heb, biedt Spotify mij een heleboel extra’s. Zo heb ik een playlist gemaakt met de fijnste platen op dit moment. Normaal luisterde ik nooit naar losse singles, omdat ik het teveel gedoe vond om ze te downloaden, in iTunes te zetten, er een playlist van te maken en ze weer te syncen. Nu sleep ik ze in een Spotify-playlist en het luistergenot begint.

Spotify zorgt daarnaast ook voor reïncarnatie van muziek uit de 90′s. Niet alleen bij mezelf, maar om mij heen merk ik het ook. De foute dancecovers, boybands, grungerock en zomerhitjes, hoorde ik eerst slechts eens in de zoveel tijd nog een keer tijden 90′s NOW in Tivoli, tegenwoordig zet ik ze gewoon thuis of onderweg op. Bijvoorbeeld via de fijne 90s Dance playlist die Thomas maakte.

Eén ding ontbrak echter nog. De eerste Hitzones die TMF eind jaren 90 uitbracht heb ik destijds grijsgedraaid en ik heb ze nog ergens op zolder liggen, maar ik wil ze eigenlijk gewoon in Spotify hebben. Dus heb ik ze maar zelfgemaakt. Helaas stond niet alles erin (Toy-Box niet, doodzonde, maar ook het meeste van de Vengeboys ontbreekt). Alles van Hitzone 1 t/m 10 dat Spotify in huis heeft kan ik nu i.i.g. eens opzetten. Wil je meegenieten? Hier zijn de playlists: Hitzone 1 – Hitzone 2 – Hitzone 3 – Hitzone 4 – Hitzone 5 – Hitzone 6 – Hitzone 7 – Hitzone 8 – Hitzone 9 – Hitzone 10.

Het liefst wil ik één kastje dat dient als mediaspeler voor de series op mijn NAS, dat internetcontent kan afspelen, dat mijn digitale tv ontvangt en dat ook nog dienst doet als PVR. Keep on dreaming dacht ik, totdat meer dan een jaar geleden de YuiXX werd aangekondigd. Eén kastje, dat bijna alles kan, te mooi om waar te zijn.

Vanochtend belandde ik voor mijn bachelorscriptie bij de gasten achter de YuiXX op kantoor. Het apparaat is in voor Conceptronic ontwikkeld door Metrological, een klein bedrijfje in Rotterdam dat zich eigenlijk bezighoudt met telemetrie. Zij besloten in wat tijd die ze over hadden aan de slag te gaan met een nieuwe Intel-chip die speciaal is gemaakt voor in media-apparaten. Ze haalden meer uit de chip dan Intel zelf voor mogelijk hield en kregen daarom zelfs Intel op bezoek om te kijken waar ‘die jongens in Rotterdam’ mee bezig waar.

Inmiddels hebben ze bij Metrological een apparaat rondom de chip ontwikkelt dat bijna alles kan: van Full HD-films afspelen tot het starten van internetwidgets tot het kijken van digitale tv. Bijna elke standaard wordt ondersteund door het apparaat en het is ook nog eens retesnel. Dit najaar moet hij op de markt komen, Nederland heeft de primeur. Ik mocht er vandaag al even mee spelen en dit kastje komt toch wel erg dicht bij de ideale mediaspeler. Nu maar hopen dat Ziggo hem gaat ondersteunen en je dus ook je digitale tv kan bekijken via de YuiXX.

Tot vandaag had ik mijn ogen vooral gericht op de Boxee Box. Boxee is één van de beste mediacenter softwareproducten op de markt. Een fantastische interface en een open platform voor internetcontent maken het tot een erg goed product. Zij komen in november in de VS met hun Boxee Box. Simpelweg een stukje hardware met Boxee erop. Niet geschikt om digitale tv mee te kijken, maar wel weer erg goed met internetcontent.

Zowel de YuiXX, als de Boxee Box, zijn producten waar je eindelijk ook echt iets mee kunt. Ze komen in mijn ogen wat laat, maar ik hoop dat ze de markt in een stroomversnelling brengen. Zodat internetcontent, series en films en ‘normale’ televisie eindelijk echt samen komen op dat één scherm in de woonkamer.

“Je gaat huilen”, zeiden mensen al tegen me, nadat ik had vertelt dat ik naar Toy Story 3 zou gaan. Huilen? Ik? Bij een film? Bij een animatiefilm over speelgoed? “Echt niet!”, was mijn reactie. En daar zat ik dan, tegen het einde van de film met vochtige ogen verborgen achter mijn 3D-bril in een bioscoopzaal.

Toy Story 3 kan volgens mij de boeken in als ‘de film die mannen aan het huilen krijgt’, want ik hoor echt van heel veel mensen van het mannelijke geslacht dat ze tranen kregen tijdens de slotscene. Een romantisch weerzien of de dood van de held uit een film; terwijl de vrouwen huilen, kijken de mannen met droge ogen naar het scherm. Maar speelgoed kan blijkbaar hele andere emoties losmaken.

Toy Story 3 vertelt, naast een ontzettend goed in elkaar zittend spannend avontuur met ook nog eens een dosis humor, namelijk het verhaal van elke jongen. Er komt een dag dat je je speelgoed wegdoet. Je doet alsof je er niets om geeft, want je bent aan het puberen en doet heel stoer, maar diep van binnen is het een zwaar afscheid. Speelgoed, dat zijn vriendjes die er altijd voor je zijn, dag in dag uit, daar kun je eigenlijk niet zomaar afscheid van nemen.

Veel te laat, is er voor alle jongens nu een plechtig afscheid voor hun speelgoed. In de vorm van een animatiefilm. Wij mannen mogen Disney dankbaar zijn, anders was dat trauma er misschien wel op veel latere leeftijd nog uitgekomen.

Op sociale media, waar je te maken hebt met heel grote groepen gebruikers, die samen heel veel te weeg kunnen brengen, moet je nog beter opletten. Eén tweet kan grote gevolgen hebben, vraag maar aan Cornald Maas. Niet voor niets worden steeds meer bedrijven actief op Twitter, om negatieve tweets om te buigen naar iets positiefs door klanten die klagen te helpen. Webcare heet dat.

En webcare werkt niet zo. Eén domme tweet van een medewerker van Carglass heeft tot gevolg dat heel Twitter nu #carglasszuigt roept. Om maar in Twittertermen te blijven: #fail. Als de desbetreffende Carglass medewerker even twee keer had nagedacht, had hij kunnen weten dat dit zou gebeuren. En dat kun je dat wel achteraf proberen recht te lullen, maar dan is het te laat.

Het is niet voor niets dat er allerhande cursussen en adviesbureaus uit de grond schieten die bedrijven (eigenlijk: de mensen bij de bedrijven) leren omgaan met social media. Maar eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk. Daarom nog één keer de gratis les: denk voordat je op verzenden klikt gewoon even twee keer na over de gevolgen van wat je publiceert en je komt al een heel eind.

Update 12:30 uur

Het verhaal wordt nog mooier. Direct na het posten van dit verhaal begon ik zelf te twijfelen of het Twitter-account niet nep is. Ik bedacht me dat iemand misschien een grap wil uithalen of juist in de praktijk wil laten zien hoe makkelijk je op Twitter een hele groep mensen iets of iemand kan laten afzeiken. Het account is namelijk pas acht uur geleden actief geworden en als je alle berichten doorleest is het gewoon niet mogelijk dat een professioneel bedrijf als Carglass zo omgaat met Twitter.

Vele Twitteraars spraken mij er ook direct op aan. En deze drie tweets geven nog meer inzage in hoe het verhaal werkelijk zit. Toch bewijst dit de regel maar weer eens. Ik wilde dit blog z.s.m. online hebben, omdat het nu speelde op Twitter en dacht pas twee keer na, nadat ik op verzenden had geklikt. Komt die twitterterm weer: #fail, dit keer eentje van mezelf.

Het plan van Google om een Chrome OS te maken dat aan de gebruikerskant uit niets meer bestaat dan een webbrowser is dan ook geen gek idee. Komend najaar zal het ook daadwerkelijk beschikbaar moeten komen. Intussen is een andere partij al een stuk verder: Jolicloud. Sinds een paar dagen is versie 1.0 te downloaden en dat was voor mij reden om mijn netbook weer eens uit de kast te halen en het OS te installeren. Dat had nogal wat voeten in de aarde, maar inmiddels draait het!

Jolicloud werkt op een Linuxbasis en heeft Google Chrome als browser die in de achtergrond werkt. Het OS combineert een normaal OS met een online cloud bureaublad. In principe werk je altijd in je browser en heb je de beschikking over talloze webapplicaties. Je hebt echter ook de mogelijkheid om normale applicaties te installeren met één klik op de knop. Deze worden gedownload en geïnstalleerd en komen vervolgens beschikbaar vanuit de browser. Welke applicaties je installeert wordt opgeslagen in je account, zodat de applicaties op elke andere computer waarop je Jolicloud installeert ook beschikbaar komen.

In de praktijk functioneren webapplicaties en gewone applicaties hetzelfde. Ze worden fullscreen geopend zonder dat je bij de webapps ziet dat het een browser is. Als er applicaties zijn die niet in Jolicloud zitten dan kun je die zelf installeren, maar dat gebeurt dan lokaal. Voor het opslaan van bestanden kun je je computer gebruiken of één van de vele online opslagdiensten die worden ondersteunt.

Jolicloud heeft een prettige interface met kleine handigheden en het ziet er eigenlijk gewoon erg goed uit. Zit je op een computer waar geen Jolicloud opstaat, dan kun je nog steeds online in een browser inloggen op je bureaublad, maar dan zijn de geïnstalleerde applicaties niet beschikbaar.

Toch zijn er een hoop nadelen. Zo zie je voor mijn gevoel nog net iets teveel dingen naar boven komen die op de computer plaatsvinden. Zoals het gebruik van lokale opslag en het installeren van applicaties om Jolicloud heen. Al snel kom je erachter dat het stiekem gewoon een lokale Linux met een browser is waarop je werkt. Daar komt bij dat niemand snel Windows of OSX op zijn desktop op laptop wegdoet voor zoiets als Jolicloud. Het is erg leuk om eens mee te spelen en draait prima op een netbookje. Maar ik gebruik mijn netbook nooit en ga hem nu ook niet plots gebruiken.

Toch zitten er veel dingen in Jolicloud die in de basis potentie hebben. Een online desktop voor internetservices is geen gek idee. En hoe Jolicloud geïnstalleerde applicaties synct en je desktop zonder lokale applicaties online beschikbaar maakt, zit erg goed in elkaar. Stel je eens voor dat je dat soort functies op een bepaalde manier kunt integreren in huidige besturingssystemen, zowel op computers als op mobiele apparaten.

Jolicloud is absoluut niet de toekomst, maar laat je wel een beetje in de toekomst kijken.

‘s Ochtends pak ik bij het ontbijt regelmatig mijn iPad erbij om de dag op te starten. Even mijn RSS-feeds lezen en Twitteren, terwijl ik een dubbele boterham met pindakaas en hagelslag verorber. Maar ook bijvoorbeeld in de trein naar Hilversum. In dat verloren kwartiertje lees ik bijvoorbeeld in Wired. Ook kijk ik regelmatig een serie in bed op mijn iPad.

Ik ben verknocht aan mijn iPad als het gaat om het tot mij nemen van content. Ik vind het lezen op mijn tablet fantastisch. RSS-feeds, magazines, websites; het leest allemaal heel prettig en rustig. Veel prettiger dan vanaf mijn Macbook. En dan heb ik het nog niet eens over Flipboard, waarmee je sociale netwerken en RSS-feeds omtovert tot een magazine. Uiteindelijk hoop ik dat dat zich ontwikkelt tot een soort magazine versie van Tumblr.

Naast al deze apps om te consumeren kan de iPad nog meer. Er zijn erg leuke games beschikbaar die er verdomd goed uitzien voor een tablet. En ook de mooie productiviteitsapplicaties (ToDo en Evernote) bijvoorbeeld zijn uniek in hun soort. Ik gebruik ze eerlijk gezegd niet heel veel, omdat ik voor werkzaamheden altijd achter mijn Mac kruip, maar ze zijn er in ieder geval.

Na mijn antwoord op de vraag ‘Waarom heb je een iPad?’ krijg ik regelmatig de vraag: Kun je zonder je iPad? Ja, in tegenstelling tot mijn Macbook en iPhone kan ik mijn iPad missen. Maar ik wil hem absoluut niet missen. Het is een luxeproduct dat ik voornamelijk gebruik ter ontspanning en vermaak. En dat soort dingen kun je missen, vind ik.

Na dit antwoord blijven mensen vaak nog verdwaasder achter dan voor ze me vroegen naar mijn iPad. Ze snappen het niet, omdat ze denken in het nut van een telefoon of computer. Maar de iPad is geen van beide. Het is iets nieuws.

Dit voorjaar kreeg ik al een mooie kans met het NOS Nieuws Team. Twee maanden heb ik me vol overgave in dit unieke project gestort. Veel geleerd, ook voor de organisatie, over hoe we hier om kunnen gaan met internet en jongeren. Het project liep tot de verkiezingen en is inmiddels geëvalueerd.

En toen ben ik bij de NOS opnieuw gaan praten over de mogelijkheden die er voor me zijn. Afgelopen week is het rondgekomen en nu kan ik er dus rustig over bloggen: ik ga vanaf volgende maand aan de slag bij NOS Headlines. Ik blijf voor de helft werken voor NOS.nl, maar ga dus ook iets nieuws doen.

Bij NOS Headlines kom ik bij de radioredactie te zitten, iets wat ik heel graag wilde. Als redacteur ben ik straks verantwoordelijk voor het vullen van de nieuwsbulletins op 3FM en FunX. Het plan is dat ik dat in het najaar ga combineren met diensten op de internetafdeling van NOS Headlines (NOSHeadlines.nl). Zondag begin ik. Ik kijk er nu al naar uit.